www.bout.blogfa.com

www.burial.blogfa.com

محسن ص

دارم فکر می کنم چرا دیشب ریشمو تو حمام نزدم؟

یا چرا ولن تاین را به کسی تبریک نگفتم؟

چرا وقتی اشرف خانوم همسایمون ، بهم سلام کرد بِرُ بِر نگاش کردم؟

یا چرا وقتی فهمیدم کارت سوختمو تو پمپ بنزین جا گذاشتم ، بر نگشتم برش دارم؟

چرا وقتی گردنم می خاره گردنمو نمی خارونم…!

اصلن چرا زن گرفتم؟

چرا بچه دار شدم؟

.

.

.

اینا یادداشت های محرمانه ی پدرم بود که تو کمدش پیدا کردم.

.

محسن ص

1.

_دوستت دارم

چی؟ چی گفتین؟ دوستم دارید؟ الو؟ الو؟ استاد مهدوی؟ الو صدا میاد؟ کجا رفتین؟ الو؟ جناب مهدوی؟

_میشه بهم بگی رضا؟

2.

هوا تاریک شده بود. من و مصطفی داشتیم جوجه ها را تو سیخ می کردیم. اشکان به حالت سجده روی ماسه ها زانو زده بود و سرخی آتشُ فوت می کرد. مصطفی  رو به من کرد و با ابروهاش اشکانُ نشون داد. خیلی آروم طوری که اشکان نفهمه گفت: (از بس فوت کرده لباش شکل ماهی شده) لبمُ گاز گرفتم که خنده اَم نگیره ولی وقتی به لبای اشکان نگاه کردم شکاف لبم از هم پاشید و زدم زیر خنده. مصطفی هم نتونست نخنده و بعد از چند ثانیه خنده های ریزش ، به قَهقَهه های بی معنی تبدیل شد.اشکان از کنار منقل بلند شد و به مصطفی گفت: (به من می خندی؟ اگه می تونی پاشو خودت روشن کن!) مصطفی گفت: (لبات مث ماهی شده)  اشکان  پوزخندی زد و گفت: (مُصی اونی که لبش مث ماهیه نَنَتِ) مصطفی با سیخی که دستش بود گذاشت دنبال اشکان و شروع کرد به ناسزا گفتن. چند متر دور نشده بودند که نازنین از تو چادر جیغ مَهیبی زد و فریاد زد: (مریم، مریم) اشکان و مصطفی سر جاشون میخ کوب شدن. یه نگاهی به جفتشون انداختم و سیخ ها را ول کردم رو زمین و دویدم سمت چادر.

وقتی وارد چادر شدم دیدم نازنین موبایلشو کرده تو دهنش و می خنده.خندید و خندید تا حدی که رو زمین وِل شد. گفتم: (مرگ،چته؟ چرا جیغ زدی؟ترسیدم) اشکان و مصطفی هول هولَکی اومدن  تو چادر.اشکان از من پرسید:  (مریم این چرا می خنده؟ چی شده؟) گفتم: (هر چی تو می دونی منم می دنم) بعد از چند دقیقه نازنین خنده هاش بند اومد، نشست و  گفت: (حدس می زنید با کی حرف می زدم؟) گفتم: (چه می دونم) کمی به سقف چادر خیره شد و مِن مِن کنان گفت: (با استاد مهدوی) اشکان از چادر بیرون رفت و آروم گفت: (میرم آتیش را روشن کنم) نازنین داد زد: ( صبر کن اشکان ، بقیه اشُ گوش کن) ولی اشکان بی اعتنا  گفت: (برو مینیم بابا) نازنین با خجالت به مصطفی نگاه کرد و بعد با چشمای برّاقِش به من نگاه کرد و گفت:  (مریم ، مهدوی بهم گفت دوستم داره! بعدش هم گفت بهش بگم رضا ، می دونستی اسمش رضا ست؟) یه نگاهی به مصطفی کردم دیدم رنگ و روش پریده و ابرو هاش تا به تا شده. اشکان داد زد: (مُصی بیا باد بزن الان خاموش میشه) مصطفی با تردید سرشُ زیر انداخت و از چادر بیرون رفت. وقتی رفت بازوی نازنینُ گرفتم گفتم: (جون من؟) گفت: (به قرآن مجید راست می گم. تا گفت بهم بگو رضا هول شدم قطع کردم) نازنین داشت ماجرا را تعریف می کرد که یه دفعه موبایلش  زنگ خورد. نفسش تند تند زد ، گفت: (وای خاک تو سرم. خودشه مریم ، بیا تو جواب بده) گفتم: (به من چه! خودت جواب بده ببین حرف حسابش چیه؟) گفت: (می ترسم) گفتم: (یه چیزی بهش بگو و دَکش کن) نفس عمیقی کشید و گفت: ( باشه باشه ، ساکت) گوشمو بردم نزدیک گوشی. یه صدای ضعیف و خش خشی میشنیدم.به نازنین نمی گفت خانوم جاویدان! میگفت نازنین خانوم! نازنین گفت: (حالا باید برم شام بخورم ، میشه چند ساعت دیگه زنگ بزنید؟) مهدوی گفت: (نمی تونم طاقت بیارم) نازنین خندید و گفت: (فعلن خدافظ ) و قطع کرد. دوتایی  زدیم زیر خنده. گفتم: ( یعنی خودشه؟)  نازنین گفت: (آره خود خَرشه…!) گفتم: (چی می خواد بگه؟) گفت: (چه می دونم والا..؟)

3.

ترم یک عاشق چشمای نازنین شدم ، ترم دو عاشق صداش شدم و وقتی فارق التحصیل شد عاشق وجودش شدم. یه نیرویی تو نگاهش بود که نمی تونستم بیشتر از چند ثانیه بهش نگاه کنم. ولی مطمئنم اشکان نمی فهمه چشمای نازنین چه نیرویی داره و حاضرم شرط ببندم که اشکان میتونه ساعت ها بی احساس و با اغماض به چشمای نازنین زُل بزنه. نمی دونم چرا هیچ وقت بهش نگفتم دوستش دارم. وقتی مریم بهم گفت اشکان با خانم جاویدان دوست شده اصلا حس نکردم نازنینُ از دست دادم. شاید به خاطر اینکه نمی خواستم بدستش بیارم چون ممکن بود از دستش بدم. مریم دوست صمیمی نازنین ، زن من و نازنین دوست صمیمی مریم زن اشکان شد. مریم واسط فیض من و نازنین بود ولی خودش خبر نداشت. هر از گاهی به بهانه های مختلف نازنینُ  کنارم می دیدم. درست مثل امروز که اومدیم سد زاینده رود.

وقتی صدای جیغ نازنینُ شنیدم دلم آشوب شد. خواستم زود تر از همه برم ببینم چی شده. ولی جلوی خودمُ  گرفتم. وقتی مریم دوید سمت چادر رو کردم به اشکانُ گفتم: (یکی طَلَبِت) دویدم ببینم نازنین چرا جیغ زده. وقتی رفتم تو چادر دیدم  رو زمین غلط میزنه و می خنده. به لب و دندوناش خیره شدم .خنده هاش دلهره ی چند لحظه پیشمو خنثی کرد. وقتی خنده اش بند اومد چند بار خواست کلمه مهدویُ اَدا کنه ولی از زور خنده اش نتونست. مریم مدام می پرسید: (چت شده؟) نازنین موبایلشُ از رو زمین برداشت ، یه نگاه به صفحه موبایلش انداخت و گفت: (مهدوی ، استاد مهدوی بهم زنگ زده) اشکان تا اسم مهدویُ  شنید از چادر بیرون رفت. مهدوی یکی از رفیق های بزرگسال من بود.خیلی دوسش داشتم. شخصیت متین و آرومی داشت. وقتی میدیدمش جلوی پاش بلند میشدم و دستمُ میذاشتم رو سینه ام و سلام عرض می کردم. یه روز با اشکان بودم که مهدوی از پله ها دانشکده پایین اومد، محترمانه بلند شدم  و سلام کردم . استاد مهدوی دستی به ریش های بلندم کشید و گفت: (بَه بَه ، به  این  می گن محاسن) اشکان گفت: (اینا محاسن نیست استاد ، معایبه!) و زد زیر خنده. سر همین قضیه معارفُ  با نمره ی نه افتاد. یه معارف بود و یه دانشگاه  و یه استاد مهدوی. کلاس های اندیشه اسلامی استاد مهدوی فوق العاده بود. مخصوصا بحث ازدواجش. ورود دختر بی حجاب و پسر آستین کوتاه به کلاس استاد ممنوع بود. روی تخته می نوشتن دخترم حجابت کو؟ پسرم آستینت کو؟ نازنین همه ی ترم ها با مهدوی کلاس داشت چون هیچ وقت نمی تونست ازش نمره بگیره. چون بی حجاب بود.

وقتی از مهدوی حرف زد گفتم حتما باز افتاده. ولی نازنین چیزای دیگه ای گفت. می گفت استاد دوستش داره. وقتی گفت استاد ازش خواسته رضا صداش کنه سوت عجیبی تو گوشم نواخته شد. نمی دونستم باید از نازنین متنفر بشم یا استاد مهدوی؟ نفسم به لرزش افتاده بود. حس می کردم صورتم داغ شده. بعد از چند لحظه مَنگی تنها صدایی که شنیدم صدای اشکان بود. داشت منو صدا می کرد. بی هیچ حرفی سرمو انداختم زیر و از چادر رفتم بیرون. اشکان یه آتیش کوچیکی روشن کرده بود و هنوز داشت فوت می کرد. بهم گفت: (ببین لبم عجب آتیشی داره) از تو چادر صدای خنده ی مریم و نازنین شنیده میشد. سایه ی مریم و نازنین رو دیوار چادر افتاده بود. دستشونو انداخته بودن گردن هم و هر به چند ثانیه میزدن زیر خنده.از چادر اومدن بیرون نشستن روبروی اشکان. کُل دیالوگ های مهدویُ واسه اشکان تعریف کردند .اشکان چند بار سرشو خاروند و گفت: (مُصی به نظرت چه طور حال این رضا جونُ بگیریم؟) وقتی می گفت مُصی دلم می خواست یه فوحش مادر بهش بدم ولی وجود نازنین و مریم منُ از این تصمیم دور می کرد. گفتم: (اولا آقا مصطفی ، دوما آقا مصطفی  ، سوما اسمم مصطفی است)

4.

کنار منقل لم داده بودم و سیخ ها را زیر و رو می کردم. یه رون مرغ  از زیر نون ها برداشتم و گاز زدم تعارف نازنین کردم. نازنین گفت: (اشکان خان ، پارتی بازی در نیار. کم میاد) گفتم : (هنوز یه کم خامِ) و استخونشُ پرت کردم تو رودخونه. نازنین گفت: (اشکان خیلی بی فرهنگی که آشغالاتو میریزی تو رودخونه) گفتم: (عزیزم این آشغال نیست. یه چیز طبیعیه و تجزیه میشه) گفت: (هر چی که هست ، چرب که هست؟! آبُ چرب می کنه!!) بعد از این سوتی نازین انفجار خنده ای رخ داد و تا آخر شب نازنین هر کاری که می کرد می گفتیم نکن آب چرب میشه.نازی و مریم تو چادر بودند و در چادر باز بود. گوشی نازی زنگ خورد. به مصطفی نگاه کردم گفتم: (مصی بیا بریم که پایه خنده جوره) مصطفی گفت: (مصی عَمته) گفتم: (پس عمه مُصی پاشو ، حالا قطع می کنه) مریم خندید . به نازنین چشمک زدم و گفتم: (جواب بده بذار رو آیفون من می رم تو ماشین شیشه عرق را بیارم به سلامتی استاد رضا بزنیم)

مهدوی طفلک بغض کرده بود. پِچ پِچ کنان حرف میزدیم تا فقط صدای نازی را بشنوه. آروم گفتم: ( چه بوی ریشی میاد) مصطفی خندش گرفت. مریم ریسه کرد. وقتی داشتم عرق ها را می ریختم تو پیک مهدوی داشت از روابط شرعی دختر پسر حرف میزد. به نازی گفتم ازش بپرسه تاثیر عرق رو انسان چیه؟ جواب داد: ( تو را از خودت دور می کنه) مصطفی سرشو تکون داد و تایید کرد. گفتم: (پس بیاین بریم یه جای دور) نازنین لب به عرق ها نزد. مریم چند پیک خورد مصطفی هم  فقط یه پیک. منم که حالیم نبود هی می ریختم و هی می خوردم. نازنینُ بغل کردم و گونه اش را بوسیدم. آروم گفت: (اشکان یواشتر. الان سه میشه ) گفتم: ( آب که چرب نمیشه؟) مریم متلک های منو خیلی دوست داشت، فقط اون بود که با هر حرف من کلی می خندید. مهدوی از دلایل دوست داشتنش می گفت. میگفت از عمد چند ترم نازنین را انداخته تا بیشتر ببینتِش. میگفت حلالم کن و از این حرفا. چهار تایی روی یه بالشت خوابیدیم. گوشی دست نازی بود و مثل علامت حاکم بزرگ سقف چادر را نشونه گرفته بود. چادر تاریکِ تاریک بود. یه کم که گذشت مهدوی شروع کرد به جفنگ گفتن. مهدوی از کودکیش می گفت. از اینکه تا یادش میومده تنها بوده. هیچ وقت تو آغوش هیچکی نبوده. حتی آغوش مادرش. من که پسر بودم مخم زده شد چه برسه به نازی. وقتی نازنین استاد صداش کرد با بغض از نازنین خواست بهش بگه رضا. به نازنین گفتم: (بهش بگو رضا جون) ولی نازنین امتناء می کرد. بهش گفتم: (اگه نگی رضا جون خودم میگم) نازنین با صدای نازک و ضعیفش گفت: (رضا جون؟) مهدوی بعد از اینکه نازی بهش گفت رضا جون ماهیتش صد و هشتاد درجه عوض شد. حتی تن صداش هم تغییر کرد. مث یه بچه سه ساله حرف میزد. تو حرفاش لوس بازی در میاورد. به نازی گفت: (هر چی بخوام واسم می خری مامانی؟) نازی با خجالت گفت: (بله نفسم) نمی تونستم باور کنم که این مهدوی همون مهدویه که کسی جرات نداشت سر کلاسش جیک بزنه.

5.

وقتی گفت دوستم داره دلم لرزید. جیغ زدم. مریمُ صدا کردم تا از نفوذ احساسش جلو گیری کنم. بهم گفت رضا صداش کنم. اشکان لاله گوشمُ گاز گرفت و گفت: (بهش بگو رضا جون وگرنه خودم می گم) اشکان مست بود و هر کاری ازش می اومد. بغض کردم و گفتم: (رضاجونم) مهدوی بغضش ترکید. اشکان و مریم به هق هق های مهدوی می خندیدند. مصطفی انگار ناراحت شد ، از چادر بیرون رفت. مهدوی گفت: (میشه بیام تو بغلت؟) گفتم: (ما که پیش هم نیستیم!) گفت: (کافیه چشماتو ببندی و تمام عضلاتتُ شل کنی.روحت آزاد میشه) چشامو بستم. وقتی خودمو شل گرفتم ، گرمی تنشُ حس کردم. گفت: (من الان تو بغلتم) نا خود آگاه گفتم: (قربونت برم) صداش نازک نازک تر میشد. انگار با گذشت زمان کوچیک و کوچیک تر میشد. گفت: (نازی بذار گردنتو بو کنم) نفس عمیقی کشید. پرسیدم: ( چه بویی می دم؟) گفت: (بوی تنهایی؟) اشکان توی تاریکی  لبش را به گردنم نزدیک کرد و بوسید و گفت: (مگه تنهایی؟) مریم نمی فهمید اشکان داره با من چی کار می کنه ، فقط حواسش جمع مهدوی بود. مهدوی گفت: (نازی دوست دارم) گفتم: (منم دوست دارم) مریم گفت: (چه رمانتیک) اشکان خندید. مهدوی بهم گفت: (مامان نازی) اشکان پتو را گاز گرفت وباز خندید. مریم پهلوم را نشگون گرفت و گفت: (خاک تو سرم ، این دیگه کیه؟) انگار رضا واقعا پسرم بود. انگار سال ها پیش با بی رحمی سر راه گذاشته بودمش. گلوم سنگین شده بود. چشامو به هم فشردم تا گریه ام نگیره ولی گونه هام خیس شد. رضا نفس نفس میزد. پشت سر هم بوسم می کرد. اشکان هم با هر بوسه ی رضا منو می بوسید. رضا گفت: (مامان نازی یه چیزی بهت بگم دعوام نمی کنی؟) گفتم: (نه قربونت برم بگو) گفت: (نه ، میدونم دعوام میکنی. نمی گم!) گفتم: (نه فدات شم بگو.تو پسر گل منی.دعوات نمی کنم عزیزم) چند بار نفس نفس زد گفت: (مامانی بهم مه مه میدی؟) اشکان دیگه منو نبوسید. حتی نفس هم نکشید. گوشیو از دستم قاپید و نشست. مریم منو بغل کرد. با زمزمه التماس اشکان را می کردم. به اشکان گفتم: (جون من هیچی نگو. قطع کن. گناه داره. اشکان جون من) مریم منو عقب کشید. اشکان بهم سیلی زد. مهدوی گفت: (مامانی مه مه نمی دی؟ می خوای دعوام کنی؟) اشکان با صدای کلفتش زمزمه کرد: (مه مه می خوای حروم زاده؟) مهدوی به نفس تنگی افتاده بود. سعی می کرد بگه مامان ولی نمی تونست. اشکان فریاد مرگباری زد و گفت: (بیا پیش خودم یه چیز بهتر از مه مه بهت بدم. تُخم حروم) اشکان پرده ی چادر را کنار زد. نور مهتاب  چهره ام را روشن کرد.اشکان ، اشکم را دید. با لگد زد تو شیکمم. گفتم: (آی) مصطفی رو یه تخته سنگ نشسته بود داشت سیگار می کشید. گفتم: (آقا مصطفی این احمق را بگیرید. دیوونه شده) اشکان گوشیُ پرت کرد تو رودخونه و دیوانه وار خندید. فریاد زد: (می خوام آب موبایلی بشه) بعد اومد تو چادر بطری مشروب را برد خالی کرد تو رودخونه و باز فریاد زد می خوام آب مست بشه. مصطفی رو به اشکان کرد و گفت: (وقتی رودخونه مست بشه ماهیا هم مست میشن) همه جا ساکت شد. فقط صدای برخورد آب به ساحل می یومد.اشکان یه سیخ برداشت اومد سمت چادر. از جا بلند شدم و دویدم سمت مصطفی و پشتش قایم شدم. اشکان اومد نزدیک مصطفی. مصطفی از جاش تکون نخورد.اشکان گفت: (برو کنار) مصطفی گفت: (خیلی خری اشکان) اشکان هم بی برو برگرد سیخُ کرد تو شکم مصطفی. مصطفی جلوی من افتاد  رو زمین. من ومریم جیغ زدیم. مریم موهاشو کشید. اشکان راهشو گرفت کنار رودخونه و با اتفاقات امشب شعر میساخت می خوند (می خوام که آب چرب بشه. یا که اصلن مست بشه. مهدوی گور به گور بشه.ننه ی مصی جن… بشه …) به مریم گفتم: (پاشو برو از تو ماشین جعبه کمک های اولیه را بیار) پیرهن مصطفی را از تو شلوارش در آوردم .زخمش زیاد عمقی نبود. دستم را گذاشتم رو زخمشو فشار دادم. بدنش گرم گرم بود. مصطفی به سختی نشست. وقتی بهش نگاه کردم دیدم لبشُ گذاشته رو لب من و داره منو می بوسه.

6.

وقتی وارد کلاس میشد رشته ی کلام از دستم خارج میشد. وقتی دیر میومد سر کلاس سکوت می کردم که سر جاش بشینه. بهش زل میزدم. ظاهر نگاهم اعتراضی بود ولی توی دلم داشتم قربون صدقش می رفتم. به  بهانه ی هر عید و عزایی بود واسش اس ام اس می دادم.اونقدر ذهن و روحم را مال خودش کرده بود که کمتر فکری غیر از فکر اون تو ذهنم پدید میومد. امشب دیگه تاب نیاوردم. بهش زنگ زدم وبعد از نیم ساعت بحثِ شرعی و غیر شرعی خودمو تو یه جمله خالی کردم و بهش گفتم: (دوستت دارم) وقتی این جمله را گفتم حس کردم زمین و زمان ایستاد. زبانم بند اومد. چند بار گفت الو و به فامیل صدام کرد. ازش خواستم بهم نگه استاد ، گفتم اسمم رضاست. به جای اینکه اسمم را از زبان اون بشنوم صدای بوق اِشغالُ شنیدم. چند صد بار گرد خونه ی چند صد متری قدم زدم. بی شمار خواندم (استَغفِر الله الَذی لا اِله الّا هو االحَی القَیوم و اتوب الیه و لکَرم و اِلّا …)  صدای چک چک شیر دستشویی ذهنمُ بمباران می کرد. کورمال کورمال به سمت صدای چک چک رفتم. شیر استیل را تو دستم گرفتم . شیر سرد بود و این سردی  وسوسه ام  کرد وضو بگیرم. اولین مشت آبُ که به صورتم زدم نا خود آگاه گفتم: (الهی العَفو)  به سجاده نشستم. با تسبیح صد مرتبه خواندم الاَمان ، ذکر الامان تیری بود بر تنهایی ام. نمی دانستم نازنین شیطان شر بود یا روح زندگی . زندگی من که بوی مردن گرفته بود. نازنین آهن ربایی بود برای دل آهنین من. نیت کردم. دو رکعت نماز ؟ نماز چه؟ نماز توبه یا حاجت؟ در قنوت بودم که بغضم شکافت با زبان مادری با خدا یا نازنین حرف زدم. نمیدانم چه می گویم. کافر شده ام؟ استغفرالله. نمازم را به هم زدم به سمت گوشی موبایل رفتم .شماره اش را گرفتم.وقتی جواب داد گوشی را بوییدم.صدایش را بوسیدم.گفتم: (امان دوری ندارم) صدای بوق اشغال آمد. به روی سجاده غلتیدم زار زار گریه کردم. توبه کردم. یا غفّار… یا غفّار…

تلفن را در هال گذاشتم. به اتاق خواب رفتم. در را قفل کردم و کلید را از زیر در به سمت هال سُر دادم. به روی تخت دراز کشیدم . به تسبیحی که مادرم در بچه گی به گردنم آویخته بود و اکنون به دیوار آویزان بود چشم دوختم. انگشت شصتم را مکیدم . چشمان را بستم. دیدم نازنین وارد کلاس شد.  با حرکات نرم خود به روی صندلی ردیف چهارم نشست. وقتی نشست تن عریانش ناگهان نمایان شد.  صدای زنگ اس ام اس  بیدارم کرد. استغفرالله گفتم. خیس عرق بودم. به سمت در رفتم. دسته در را پایین کشیدم. قفل بود. کلید را ساعتی قبل به سمت هال سر داده بودم. یقین داشتم نازنین اس ام اس داده است. با ضربات شانه ام  در راشکستم . وارد هال شدم. به سمت موبایل دویدم. اس ام اس را باز کردم. نوشته بود: (فروش ویژه نسل جدید لپ تا پ های سونی و دل …) زمزمه کردم: (لب ، تاب ، لب ، لب ، سونی ، دل دل ، لب ، دل ، نازنین دوست دارم) شماره اش را گرفتم. حلالیت طلبیدم. دلیل اینکه معارفش را همیشه می افتاد را گفتم. گفتم اسیرش شده ام. بوی تنش را از پشت تلفن حس می کردم. صدایش می لرزید. با تردید حرف میزد. حس مشترک ما همین تردید و آشوب بود. روحش را به آغوش دعوت کردم. گفت: (ما که از هم دوریم) گفتم: (روحت را رها کن) روحش را آزد کرد. گردنش را بوییدم. گرمی مرا احساس می کرد. ناگهان صدای مامان نازی مثل صدای پدرم کلفت شد . نازنین فریاد زد: (آقا مصطفی این احمق را بگیرید. دیوونه شده) و صدای شیرجه درون آب آمد. من شنا بلد نیستم مامان نازی….

7.

استعفا؟  شوخی می کنید جناب مهدوی؟  شما یکی از برجسته ترین استاد های دانشگاه ما هستید. جناب مهدوی؟  آقای مهدوی؟ حواستون هست؟ استاد مهدوی؟

_میشه بهم بگی رضا؟

.

محسن ص

تابستان هشتاد و نه _ زمستان هشتاد و نه

فوت…

تا فکری را جمله می کنم نابود می شود

تا عاشق دوستی می شوم ناپدید می شود

تا کی ساکت بمانم؟

تا کی دوستم بمانی؟

می نویسمت تا نابود شوی

فوت…

زندگی اسباب کشی عقاید است

از حالتی به حالتی دیگر

یا از جایی به جایی دیگر

از حالتی به حالتی دیگر سُر می خوری

و من از جایی به جایی دیگر گم می شوم

مچاله می شوم ، دور انداختنی

همانند جمله ای معلق در فضا ، بی مخاطب بیان می شوم و سکوت جایم را می گیرد

همچون دودی در فضا با فوت از هم می پاشم و رنگ ها جایم را می گیرند

و تو همچنان فوت می کنی…

فوت…

.

محسن ص

پاییز هشتاد و نه

هیچ می دانی سکوت شنیدنی است؟

و در سکوت است که میتوان تک تک زمزمه های ذهن را شنید…!

و بدان سکوت واژه نیست!

سکوت معنای یک تنهایی است

ویرگول یا نقطه ای است در انتهایِ پر فکر جمله

سکوت رمز اعتراض است

رمز آزادی

سکوت را بشنو

.

محسن ص

پاییز هشتاد و نه



این حس و حال اونقدر قوت داره که تو را به عمل وادار می کنه ، یعنی واقعا میری گوشی ات بر میداری و شماره دختر مورد نظر را میگیری. پشت بوق های تلفن منتظری. تلفن با تاخیر زیاد ، جواب داده میشه و دختر با صدای دو رگه اش می گه :

_الو

و تو در سکوت حاصل از “الو”  فکر می کنی که عشق ات را  از خواب لذیذ بعد از ظهر پراندی، ولی اهمیتی نمی دی چون مهم تر از خواب بودن اون دختر اینه که ،  تو ساعت سه و نیم بعد از ظهر اون را به شدت دوست داری. واژه ها را به سرعت در ذهنت می چشی تا راحت بتونی دوست داشتن ات را بیان کنی. دختر دوباره میگه:

_الو

و اینبار “الو” را معترضانه می کشه.صدات پر از استرس میشه و با لرزش بغض آلودی  سکوت تلفن را می شکنی و می گی:

دوست دارم

_چی؟

دوست دارم ….

_شما

منم ، ممد

_ممد کیه؟

صدامو فراموش کردی؟ بابا منم ، ممد علی خانی ، همون که هر روز واست آلبالو خشک می خرید ، همون که یه ترم به خاطر گل روی شما مشروط شد ، همون که به خاطر تو رفت سربازی و به خاطر تو از سربازی فرار کرد ، همون که جرات کرد و تو راه پله های دانشگاه بغلت کنه ، همون که همیشه بهش می گفتی دیوونه ، همون که هیچ وقت انگشترت را از خودش دور نکرد ، همون که الان واسه گفتن دوست دارم صداش به لرزه افتاده ، همون که بعد سه سال نتونسته فراموشت کنه و زنگ  زده بگه دوست داره، خانومی  شناختی یا بازم بگم؟

_فکر کنم اشتباه گرفتید. این خط واگذار شده…

.

محسن ص

پاییز هشتاد و نه

تن تو همچون گندم زاری است که من با دستانی باز در آن می دوم

میدوم و می غلتم …

و به ساحل تَنت می رسم

موج گیسوانت مرا غرق در تو می کند

نقشه ی دلم را درون بطری گنج می گذارم و در اقیانوس تنت پرت می کنم

بی اختیار سمت بطری گنج  شیرجه میزنی و به دستش می آوری

بطری را می شکنی و نقشه را باز می کنی

چیزی نیست جز نقشه ی شهوت با خطوط نازکی از عشق

و تو کوسه می شوی ، دندان تیز می کنی تا گندم زاری را درو کنی

جرم من درو کردن تو نبود

جرم من غواصی در گندم زار بوده و هست

.

محسن ص

پاییز هشتاد ونه